Wiedza tajemna

Grający na harmonijce wolny duch… Za co kochamy Włóczykija, prekursora ruchu zero-waste? 💚

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów kultowych “Muminków” do dzisiaj szarpie za struny naszych serc.

Tajemniczy i inteligentny, intrygujący i niedostępny, nonkonformistyczny i małomówny, grający na harmonijce wolny duch – i już wszyscy doskonale wiedzą, że chodzi o Włóczykija.

Czy oglądając sceny z Włóczykijem zdarzyło się Wam nagle odpłynąć myślami na jakąś polanę, patrząc wraz z nim w rozgwieżdżone niebo…? Nic dziwnego, dla wielu bohater jest prawdziwym ideałem – mądry, bystry, niezależny i beztroski mężczyzna chodzący własnymi drogami, którego wiemy, że nigdy nie zdobędziemy… Super, możemy sobie wszyscy pogratulować gustu gwarantującego życie pod górkę i ran na serduszku, ale co zrobić! Na Włóczykija chyba nie ma mocnych serc i głów.

Żadnych zakazów

Z Włóczykijem nigdy nic z nim nie wiadomo – jak już odpowiada to w taki sposób, że niełatwo zrozumieć, co ma na myśli, jak już się zjawi, to nigdy nie wiadomo, kiedy nagle zniknie. Gdy w Dolinie Muminków jest ciepło, Włóczykij nigdzie się nie rusza – dni spędza na ulubionych
zajęciach standardowych filozofów – myśli, spaceruje, popala sobie fajkę, popija kawkę, siedzi nad wodą łowiąc ryby albo sadowi się na jakimś moście ze swoją harmonijką.

Jak na wiecznego wagabundę przystało, śpi wyłącznie w swoim namiocie, który rozbija nad rzeką. Kocha naturę i nie trawi Strażnika, który zabrania wchodzenia do Parku. Nie znosi go, bo A) Włóczykij lubi chodzić po terenach zielonych, zwłaszcza w świetle księżyca, B) Włóczykij nie-na-
wi-dzi zakazów
. Na ogół spokojny i nie do wyprowadzenia z równowagi bohater w jednym z odcinków serii rozprawia się ze Strażnikiem.

via GIPHY


Preferujący samotne wycieczki Włóczykij nie jest typowym odludkiem, któremu brakuje ogłady i empatii. Mimo tego, że jest zamknięty w sobie, to ciekaw jest każdej nowo poznanej osoby i jest dla niej bardzo miły. Chłopak jest przyjacielski i zawsze służy dobrą radą nie tylko swojemu najlepszemu przyjacielowi, Muminkowi, czy przyrodniej siostrze, Małej Mi, ale i innym mieszkańcom Doliny.

Uwielbieniem darzą go zwłaszcza ci mniejsi i bardziej płochliwi mieszkańcy. Gdy tylko zaczyna zbliżać się zima, niespokojny duch zarzuca swój plecak i oddala się na południe, aby wiosną znów powrócić do swoich przyjaciół. Co ciekawe, nigdy nie pyta o nazwy miejsc, w których się zjawia – dla niego liczy się podróż.

via GIPHY

Dobra materialne, podziękuję

Jak to możliwe, że Włóczykij unosi swój cały dobytek i wyrusza w drogę pieszo? Otóż Włóczykija możemy z powodzeniem nazwać prekursorem zero waste – nie cierpi gromadzenia rzeczy i uważa, że zbyt duża ich liczba komplikuje życie. Z tego powodu jedyne, co ma, to właściwie
namiot, wędka, książki i (jego największy atrybut) – harmonijka.

A jak wygląda Włóczykij? Zawsze ma na sobie ciemnozielony kapelusz, które szerokie rondo często przysłania mu twarz, do tego nosi buty podobne do glanów i stary, obdrapany płaszcz. Wygląda jak osoba nieprzywiązująca wagi do dóbr materialnych,.

Zawsze, gdy o nim pomyślę, przypomina mi się piękna piosenka Starego Dobrego Małżeństwa do wiersza Edwarda Stachury.

“Ja, cóż – włóczęga, niespokojny duch, ze mną można tylko pójść na wrzosowisko i zapomnieć wszystko”. Nie wiem, jak innych, ale mnie ten tekst momentalnie przenosi do wieczornej scenerii z tym cichym i nietuzinkowym bohaterem.

Notka historyczna:

Włóczykij jest bohaterem kultowej serii książek o Muminkach pióra Tove Jonsson, która pierwszą z książek z serii napisała już w 1939 roku, a wydała w 1945. Postać występuje też w komiksach, filmach i serialach opartych o “Muminki”, w tym w nagrywanym w latach 1977 – 1982 serialu autorstwa łódzkiego studia Se-ma-for (“Opowiadania Muminków”) oraz japońsko-fińsko- holenderskim serialu “Muminki” (1990 – 1992), który był emitowany również w Polsce.

Jego osoba inspirowana jest przyjacielem i byłym chłopakiem pisarki, Atosem Wirtanem, który był fińskim politykiem. W szwedzkim oryginalne imię Włóczykija brzmi Snusmumriken i można je tłumaczyć jako stary gawędziarz.

Lukrecja Michałowska

Leave a Reply

%d bloggers like this: